“เฮ้ย! เลิกเรียนแล้วไปดูดวงกัน เอาเปล่า?” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นมาในตอนพักเที่ยง “แม่นเหรอวะ แถวไหนอ่ะ?” เพื่อนอีกคนหนึ่งถาม “แม่นมากก เพื่อนกูไปดูมา แม่งรู้ด้วยอ่ะว่ามันมีแฟนเป็นกระเทย โคตรแม่นอ่ะ!” หลายๆคนเริ่มสนใจในหัวข้อการคุยครั้งนี้ และเริ่มนัดกันว่าจะไปหลังเลิกเรียน “เฮ้ย! ไม้! ไปรึเปล่า…
มาต่อไวๆนะคะ สนุกดีค่ะ ปล.คำว่า กะเทย จริงๆแล้วไม่มี ร.เรือ รึเปล่าคะ?
เรือนพชรานุชิต!!!!???
(เล่นของสูงแล้วไงช้าน ไปเดินพระราชวังสนามจันทร์มา เห็นพระตำหนักทับขวัญเวิ่นไปถึงเรือนซะง้านนน กร๊ากก)
เด็กศิลปากรป่ะคะ^^
อยู่มาวันหนึ่ง ความงามกับความน่าเกลียดได้มาพบกัน
ณ ชายฝั่งทะเล และต่างพูดต่อกันว่า
” เราไปอาบน้ำกันในทะเลเถิด”
ดังนั้นทั้งสองจึงเปลื้องผ้าออกแล้วลงว่ายน้ำ
หลังจากนั้นขณะหนึ่ง ความน่าเกลียดกลับชายฝั่ง
และสวมเสื้อผ้าด้วยพัสตราภรณ์ของความงาม
แล้วเดินไปตามทางของตน
เมื่อความงามขึ้นมาจากทะเล…
5555 มาแสดงตัวแล้ว
ยังรู้สึกเหนื่อยๆอยู่เลยครับ วันนี้ว่าจะไปนวด และไปทานข้าวดูหนังกับเพื่อน (เพื่อนเบี้ยว ไม่มาดู Concert เลยต้องบังคับให้เค้าเลี้ยงเป็นการไถ่โทษครับ 555) เข้าไปดูรูป Concert ที่โพสท์ไว้ในพันทิพ ทั้งห้องเฉลิมไทย และเฉลิมกรุง สวยมากกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ่ายกันแบบนั้นได้ยังไงครับเนี่ย…
“และกี่ใบที่ยังคงนอนเหงาอยู่ใน Impact ที่มืดมิด” น้ำฮาประโยคนี้อ่ะ ดีใจกับคนที่ได้การ์ดด้วยนะคะ พี่โอมีความสุข น้ำก็มีความสุขค่ะ รักพี่โอจัง^^
วันนี้โชว์ออกมาดีครับ ได้เสียงตอบรับที่ดี คนฮือฮาพอสมควร ซึ่งทั้งหมดทั้งปวงต้องขอบคุณ พี่อาท (ซึ่งเป็นคนออกแบบท่าเต้น ของเพลงนี้) , พี่อู๋ ที่ช่วยปรับแก้การแสดง , พี่บอย ที่ช่วยแนะนำการแสดง และสุดท้าย คือ พี่มาช่า พี่สุดยอดมากกกๆๆๆๆครับ ไม่รู้จะใช้คำไหนมาจำกัดความได้ถึงความสุดยอดของคนๆนี้…
ไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ตค่ะ แต่ที่ดูจากคำบรรยายและรูปจากพี่ตีสอง คุณหนูดำ คุณผู้หญิงแอบร้าย ฯลฯ ก็ แอร๊ยยยยยยยยยยยยย(3 ตัวไม่พอค่ะ555) สุดยอดมากๆเลยค่ะ ทั้งพี่โอ พี่มาช่า แล้วก็แดนเซอร์คนอื่นๆ ทุกคนเต็มที่กันมากๆ เห็นแล้วเสียดายค่ะ อยากไปดูมากกกกกก
ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี เอาเป็นว่า ขอบคุณทุกๆคน ทุกๆกลุ่ม มากๆนะครับ สำหรับทุกกำลังใจและการชื่นชม สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ หลายคนก็พอจะเข้าใจและพยายามที่จะอธิบายให้คนอื่นๆเข้าใจด้วย ขอบคุณมากๆครับ เอาเป็นว่า โอขออธิบายเพื่อความเข้าใจที่ละข้อนะครับ
1. เรื่องรางวัล Hamburger Award…
ไม่รู้ว่าจะบอกพี่โอยังไงดีเหมือนกันค่ะ แต่สักวันมันก็จะผ่านไป แล้วอะไรๆมันก็คงจะดีขึ้น
ทั้งเรื่องราวต่างๆและสภาพจิตใจของใครหลายๆคน เป็นกำลังใจให้พี่โอและทุกๆคนนะคะ
นึกถึงวันวาน~
เมื่อคืนได้เข้าไปในBlog ของรุ่นพี่ เจอเนื้อเพลงของคณะเข้าให้
เลยนึกถึงตอนตัวเองรับน้องซะยังงั้น จำได้ว่าตัวเองน้ำตาไหลทันทีที่ได้ฟังเพลงนี้
มันเป็นเพลงที่ใช้ตอนรับน้องขึ้นตึก อา…~อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะเป็นพี่ปีสามแล้วรึเนี่ย ไวจัง
เนื้อเพลง
พวกเราชาว Decorate เลือดสีส้ม
เราชื่นชมในความดีอันเป็นศรีสง่า
พวกเราชาว Decorate เลือดสีส้ม
เราชื่นชมในความดีอันเป็นศรี…
มา…มา… พวกเรามาสรรค์สร้าง ให้โลกงาม คงอยู่คู่แผ่นฟ้าอันกว้าง
ฟ้า…ฟ้า…ล้วนดวงดาวพราวพร่าง ดุจสวรรค์ประทานพรแด่พวกเรา
สีส้มดูเด่น เปรียบเป็นเหมือนดังขวัญเรา
โศกหาย คลายเศร้า สุขกันเถิดเราเร้าใจ
ร่วมพี่และน้องผองไกลใกล้
สุขกันไว้ใจเริงรื่นชื่นสราญ
ร่วมจิตชีวิตกัน
ผูกพันไม่เว้นวาย
ไม่สลายคลายประคองผองพวกเรา
ป.โอ ตอนแรกๆก็นึกถึงคณะ มีน้ำตาซึมอยู่หรอก แต่หลังๆตั้งแต่คำว่า”สีส้มดูเด่น”ลงไป ดันนึกถึง พชร กับ แฟนคลับซะยังงั้น เวง~แม้แต่เพลงคณะก็ไม่เว้น เวิ่นได้อีกกกกก~
ป.ฟลุค เห็นเพลงนี้ก็อดนึกถึงอีกเพลงไม่ได้ ในเรื่อง รักสามเศร้า มีอยู่ฉากหนึ่งที่เด็กกอดคอร้องเพลงกันที่ทะเลอย่างเมามันส์? นั่นล่ะเพลงนั้น เป็นเพลงที่ใช้พลังงานในการร้องมากๆ อา~คิดถึงจัง
“เลือดสีส้ม”
วันเศร้า…
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
วันเสาร์ที่13 ก.พ. ได้รับข่าวร้ายจากผู้ปกครองนักเรียนว่าเด็กเกิดอุบัติเหตุ (เสียชีวิต) ที่เสียใจและเศร้าใจเพราะว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่เรียบร้อย พูดน้อย ส่วนสาเหตุที่เสียชีวิตเพราะว่านั่งรถปิ๊กอัพ กลับจากงานเลี้ยงไปกับพี่สาว นั่งท้ายรถสองคน แต่คนขับดันหลับใน ขับรถเสยเกาะกลางถนนซะงั้น เด็กกำลังหลับเลยตกลงมาหัวฟาดพื้นช้ำในจนกระทั่งเสียชีวิตที่โรงพยาบาล ในวันอาทิตย์ที่14..ส่วนพี่สาวไม่เป็นไรเลย ยังความเศร้าโศกเสียใจแก่บรรดาครูอาจารย์และเพื่อนพ้องที่โรงเรียนเป็นอย่างยิ่ง เช้านี้มีพิธียืนไว้อาลัยหน้าเสาธง มีการหลั่งน้ำตาอย่างช่วยไม่ได้ โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้อง (ม.3/1) ขอให้หนูไปสู่สุขคติด้วยนะลูก..เฮ้อ../ เศร้าจริงๆ
ชีวิตคนเราเอาแน่นอนไม่ได้จริงๆ ค่ะ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ
ตราบสิ้นสิเน่หา : ณารา
น่าอ่านจังค่ะ ตอนนี้ติดนิยายแปลญี่ปุ่นอยู่ แต่คิดว่าเล่มนี้น่าจะได้ฤกษ์ไปซื้อตอนงานสัปดาห์หนังสือทีเดียวเลย ขอบคุณค่ะที่มาบอก
ณาราเป็นนักเขียนอีกคนที่ชื่นชอบและตามเก็บทุกเล่ม เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่นักเขียนท่านนี้แต่งแนวลึกลับ (รึเปล่า?)
เพิ่งอ่านจบเมื่อคืนนี้ค่ะ เป็นแนวระลึกชาติ นางเอกของเรา‘กัณฐิกา’ ต้องเจอกับวิญญาณอาฆาตตามหลอกตามหลอน ทั้งเข้าฝัน ทั้งมาให้เห็นจะๆ ทั้งให้เห็นภาพตอนโดนฆ่า สารพัดวิธีที่จะสร้างความหวาดกลัวให้ ซึ่งวิญาณที่ว่านั่นก็คือ พระเอก!!!! ของเรื่อง (เอ่อ… แน่ใจนะว่านั่นพระเอก - -’ ) แถมยังเป็นวิญญาณที่ขี้หึงมากๆ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีใครมาเกาะแกะ พี่ทั่นจะแสดงอาการเกรี้ยวกราดทันที หนุ่มๆ โดนกันทั่วหน้า 555+
อ่านๆ ไป มีแมววิ่งไล่หนูบนหลังคา เล่นเอานิ่ม ~สะดุ้งโหยง~ กันเลยทีเดียวงานนี้
เสียวสันหลังวาบๆ แต่ก็ยังอ่านต่อ
ปรากฎว่าอ่านจบแล้วต้องนอนเปิดไฟทั้งคืน 555+เนื้อเรื่องย่อๆ พอกล้อมแกล้ม :)
‘กัณฐิกา’ ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเธอไปก่อกรรมทำเข็ญสิ่งใดไว้ ตั้งแต่เริ่มเป็นสาว เธอมักจะฝันเห็นวิญญาณชายชุดเทาในสภาพน่าสยดสยองอยู่ทุกคืน
หลังจากจบปริญญาตรีที่เมืองไทย กัณฐิกาตัดสินใจไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองชาร์ล็อตวิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย และทันทีที่เธอได้มาเยือนถิ่นนี้ ฝันร้ายที่เคยหายไปเมื่อสองปีที่แล้วก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้กระจ่างชัดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะเจ้ากรรมนายเวรตนเดิมได้มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเธอแล้ว
เพื่อนนักศึกษาแพทย์ทำให้กัณฐิกาได้มีโอกาสเข้ารับการสะกดจิตเพื่อระลึกชาตในอดีต ได้รับรู้ว่า เมื่อชาติก่อน เธอเคยมีความสัมพันธ์ อันแสนลึกซึ้งลับกับ ‘ร้อยเอกเบนจามิน’ นายทหารฝ่ายใต้ในสงครามกลางเมืองอเมริกา และเธอนั่นเองที่ทรยศจนเขาต้องเสียชีวิตในสนามรบ
ความแค้นที่เขามีต่อเธอ ไม่ได้ดับสูญไปกับวิญญาณที่หลุดลอย เขายังติดตามมาในชาตินี้ และขอจองเวรกับเธอทุกภพทุกชาติไปอ่านของณาราหลายเล่มเหมือนกันค่ะ แต่ยังไม่ถึงกับตามทุกเรื่อง
ยิ่งช่วงนี้ จะหันมาอ่านนิยายแปลญี่ปุ่น จีน ฝรั่ง ค่อนข้างเยอะกว่านิยายไทยค่ะ
แต่แนวนี้ชอบนะ เด๋วออกไปซื้อเลยค่ะ ขอบคุณที่มาบอก
